استادی درشروع کلاس درس ، لیوانی پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببینند. بعد از شاگردان پرسید: به نظر شما وزن این لیوان چقدر است ؟  شاگردان جواب دادند 50 گرم ، استاد گفت : من هم بدون وزن کردن ،   نمی دانم دقیقا“ وزنش چقدراست . اما سوال من این است : اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم، چه اتفاقی خواهد افتاد ؟    شاگردان گفتند : هیچ اتفاقی نمی افتد، استاد پرسید خوب ، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم ، چه اتفاقی می افتد؟     یکی از شاگردان گفت : دست تان کم کم درد میگیرد.   حق با توست . حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟    شاگرد دیگری جسارتا" گفت : دست تان بی حس می شود عضلات به شدت تحت فشار قرار میگیرند و فلج می شوند . و مطمئنا“ کارتان به بیمارستان خواهد کشید و همه شاگردان خندیدند.       استاد گفت : خیلی خوب است . ولی آیا در این مدت وزن لیوان تغییرکرده است؟    شاگردان جواب دادند : نه   پس چه چیز باعث درد و فشار روی عضلات می شود ؟ درعوض من چه باید بکنم؟   شاگردان گیج شدند. یکی از آنها گفت : لیوان را زمین بگذارید.   استاد گفت : دقیقا" مشکلات زندگی هم مثل همین است اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید اشکالی ندارد. اگر مدت طولانی تری به آنها فکر کنید، به درد خواهند آمد اگر بیشتر از آن نگه شان دارید، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کاری نخواهید بود.   فکرکردن به مشکلات زندگی مهم است. اما مهم تر آن است که درپایان هر روز و پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرند هر روز صبح سرحال و قوی بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هرمسئله و چالشی که برایتان پیش می آید، برآیید.   دوست من ، یادت باشد که لیوان آب را همین امروز زمین بگذاری زندگی همین است.  یادت بماند ای بهترینم!

نمی دونم چی بگم!  نمی دونم کی اینجا نوشته هام و خوند و واسم دعا کرد که باز همه چیز برگشت به قدیم. باز اون برگشت و زندگی مون شد همون زندگی قدیم. خدایا شکرت. دیگه واقعا نمی دونم چی بگم. خدایا ممنون که عید رو واقعا برام عید کردی.
من و تو هر دو درگیر یه حس ایم، همین حس عزیز با تو بودن. همین شوق تماشا کردن تو، همین دل ضربه هی هر شب من، تو شکل ماه می مونی و مهتاب، که مثل شب تماشای تو می شه، به من که بی هوا نزدیک می شی، هوا شکل نفس های تو می شه، من اون گم کردتم که لحظه لحظه، تمام راه پشت رد پاشی، کسی از ما به هم نزدیکتر نیست، مگه می تونی از من دورباشی....؟!             فاصله از بی تو بودن تا با تو بودن فقط، هشت خط!

  من هم اعیاد ماه شعبان رو به همه تبریک میگم. 

سلام ای غروب غریبانه ی دل
              سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
                            سلام ای غم لحظه های جدایی
                                      خداحافظ ای شعر شب های روشن
خداحافظ ای قصه ی عاشقانه
              خداحافظ ای آبی روشن عشق
                            خداحافظ ای شعر عطر شبانه
                                       خداحافظ ای هم نشینه همیشه
                                                  خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

              تو تنها نمی مانی ای مانده بی من                             تورا می سپارم به دل های خسته
              تورا می سپارم به مبنای مهتاب                                  تورا می سپارم به دامن دریا
              اگر شب نشینم، اگر شب شکن                                  تورا می سپارم به رویای فردا....!

خدایا، تو این عمر کمی که تاحالا داشتم، هنوز همچین داغی تو دلم نزاشتی. اولین شبیه که دیگه اون مال من نیست. رفت! از وقتی پا گذاشت تو زندگی، شد تمام امید و هدفم. کسی که به خاطر رسیدن بهش تلاش کردم. حالا من به کدوم امید زندگی کنم؟ با کدوم هدف برم جلو؟ فقط...  فقط باید منتظر بشینم، به امید اینکه یه روز باز اون برگرده پیشم. گفت می رم تا عشقمون و به همه ثابت کنیم. من دارم می سوزم خدا. خدا می شنوی؟  به تو نگم به کی بگم؟!  اولین و آخرین عشقم رفت و من شدم به چشم به راه. که یه روز بیاد پیشم باز. فقط به همین امید باید زنده باشم. دیگه اشکی واسم نمونده که به راهش بریزم. جدایی، تنهایی، چقدر سخته. حالا می فهمم. خدا، قلب داغ دارم و خودت مرحم باش. خدایا صبرم بده...!

ز فراقت می سوزم، همه شب در تنهایی، به امیدی بنشستم، که تو شاید باز آیی، من اگر عاشق گشتم، به هوای تو بوده، به خدا شور عشقت، دل من برروبوده، تب عشقت جانم را، همه شب می سوزاند، چه کسی در این عالم، غم من را می داند، عشق تو، زده آتش بر دلم، لحظه ای، بنشین در محملم، ای شکفته در آوایم، صبح روشن فردایم، خواب خوب من، رویا هایم، چلچراغ من، خورشیدم، سایه سار من، امیدم، با تبسمت خندیدم، از شکفتنت گلها چیدم، دیگرم، تو مسوزان بیش از این، جان من به فدایت نازنین رویا، لحظه ای نتوانم بی تو زنده بمانم، عاشقانه بگویم، عاشقانه بخوانم، بی تو من به دو عالم سر گردانم، عاشقی سخن من، جان من ز تو روشن، چون روی ز کنارم، بی سامانم ....

رفتی عزیزم ولی بدان، عاشقانه برایت می نویسم تا روزی که دوباره تو برگردی!

دیگه این محمد اون محمد قدیم نیست. اون چیزی که همیشه ازش می ترسید، داره وقتش می رسه. حالا دیگه چند شبه فقط با چشم هایی پر اشک می خوابه. کیه که بفهمه چه حالی دارم؟ کیه که بدونه چی می گم؟  یعنی واقعا باید جدا شد؟ این تنها راهه؟ باورم نمی شه خدا...!  من طاقتش و ندارم خدا. واسه هرچیز کوچیکه می خواد گریه ام بگیره. من هنوز جوونم، اون هنوز جوونه. چرا خدا؟! چرا؟!  قطره اشک تویه چشمم خونه خونه، می چکه مانند بارون دونه دونه، آخرین باری که من چشمات و دیدم، اون نگاه تا ابد یادم می مونه، فاصله از این زمین تا اوج ابر هاست، از تموم قله ها تا عمق دریاست، مانع از عشق تو در سینه ی من نیست، بوده و هست و می مونه یادت هر جا....   نمی خوام! من نمی خوام. چه جوری بگم بفهمی زمونه؟!  چرا عشقم و ازم می گیری؟  تورو خدا من و بکش اما این کار و نکنه. خدا تو به فریادم برس. هیچ وقت تاحالا اینقدر با التماس ننوشته بودم. چه جوری دلت می یاد بنده ات و اینجوری ببینی؟! مگه تو من و نمی بینی؟! خدا، ای خدا، ای خدا، ای خدا، چقدر صدات کنم؟ یه کاری کن. من می میرم، می فهمی؟ می میرم. تو رابطه های عاشقانه یه وقتی هست که طرف مقابلت تورو نمی خواد اما تو عاشقشی، یه وقتی هم هست یکی عاشق تویه، اما تو نمی خوایش، اما ما که هر دوتا عاشقی رو با هم تجربه کردیم و همدیگر و می خوایم چرا باید به رسم این آئین ها از هم جدا شیم؟  بعد از جدایی مون چی می شه؟ اون کجا می ره و تنهام می زاره؟ من باید کجا برم؟ ها؟؟؟!!!   خدایا روزگارم و سیاه نکن، التماست می کنم. سیاه نکن، سیاه نکن.... دیگه واسم اشکی نمونده که بریزم. همه اش نفسم داره می گیره. این بود اون جامعه آزاد و با درک؟ اینه اون جامعه ای که جوون هارو می فهمن؟ اگه دارم می میرم، اگه دارم جدا مشم، همه اش به خاطر شما مردم هست. به خاطر حرف هاتون، به خاطر زخم زبون هاتون، به خاط اون نگاه های چپ چپتون، به خاطر اون عقاید بی پایه اتون. به خاطر اینکه شما فقط می فهمید، و دیگه کسی چیزی نمی فهمه!  چرا سرتون تو زندگی خودتون نیست؟  مگه ما چه گناهی کردیم؟! مگه گناهی بیش از عشقمون داریم؟!  مگه جرمش بیشتر از مرگه؟ پس بکشید، تیکه تیکه ام کنید، اما مرگ و واسم یه رویا نکنید، کاری نکنید زجر کش شم.
همه بغضشون گرفته، چرا بارون نمی یاد!، لیلی مرد از غم دوری، چرا مجنون نمی یاد؟! روی ماهش کجا پنهون شده؟، اون رفته کجا؟، چرا از اون ور ابر ها، دیگه بیرون نمی یاد؟، نیتت رو واسه فال قهوه کردم، ولی حیف، عکش چشم های قشنگت توی فنجون نمی یاد، من و کشتی تو با اون خنجر دوریت، عجبه! چرا از این دل دیوونه یکم خون نمی یاد؟!  مگه تو بی خبری موم و پریشون می کنم؟، دل تو حتی واسه موی پریشون نمی یاد، دلت از بس که سفید و لطیف، مثل برف، از خجالت تو برفی تو زمستون نمی یاد، تو دلم فقط یه بار مهمونی بود، تو اومدی.....    در هار و بستم از اون وقت، دیگه مهمون نمی یاد، صدای بارون قشنگه که به شیشه می خوره، اما با غم عجیب روی ناودون نمی یاد، دو سه بار واست نوشتم مثل آینه می مونی، تو یه بار جواب ندادی چرا شمعدون نمی یاد، عمریه اسیرتم، اسیر اون چشمای ناز، یه ملاقاتی واسم، یه بار به زندون نمی یاد، نمی گه کسی واسه مرمتش فکری کنیم، هیچ کسی سراغ این کلبه ی ویرون نمی یاد، زندگی بازیه شطرنجه و من، منتظرم، طرف مقابلم ولی به میدون نمی یاد، گاهی وقت ها اینقدر آب و هوام ابری می شه که، قد اشک های من از رود کارون نمی یاد، گاهی با خودم می گم، شاید می خواد ذوق بکنم، اما معلومه، نخواد بیاد که پنهون نمی یاد، اونی که برای دیدنش ستاره میشماری، اهل نازه، پس با یه خواهش آسون نمی یاد....!